Werk, graaf je put,
maak je eigen bron.
En houdt niet op.
Nu niet, nooit niet.
Op de bodem zul je water vinden.
Rumi
Met dit gedichtje begint een korte tekst over Luisteren naar innerlijke wijsheid, geschreven in december in het kader van de 13 Heilige Nachten.
Voor mij is dit graven van de put dagelijks Werk. Niet alleen om zo diep te graven dat ik het water op de bodem bereik, ook (en misschien vooral) om de put open te houden.
Hoe vaak zoeken we niet het antwoord op onze vragen in de wereld buiten ons zelf en gaan we mee met de mening of het oordeel van een ander?
Of we hebben het gevoel dat het beter of gemakkelijker is om de algemeen geldende norm te volgen dan onze innerlijke stem. Want deze stem is authentiek en in de meeste gevallen afwijkend van het gangbare.
Het volgen van je innerlijke stem doet een beroep op de moed om eigen te zijn, om die diepe stem in jezelf meer te vertrouwen dan de stemmen om je heen. Dat is risicovol voor je persoonlijkheid, die er juist baat bij heeft zich aan te passen, of juist te vechten tegen de wereld.
Grappig en treffend vind ik de scene uit de film Monthy Python's Life of Brian, waarin Brian (tegen wil en dank tot Messias uitgeroepen) de massa probeert duidelijk te maken dat hij maar een gewone jongen is, en dat ze hem niet als makke schapen moeten volgen: 'You are all individuals!', roept hij vanaf zijn balkon. 'Yes, we are all individuals!' scanderen al die volgelingen in koor. 'I am not', zegt die ene zonderling temidden van de massa.
We hebben allemaal onze eigen specifieke put te graven om uit te komen bij innerlijke wijsheid. En we hebben allemaal te maken met tegenkrachten die ons daarvan trachten te weerhouden en waar we ons op eigen wijze mee moeten (leren) verhouden.
Ik voel me diepgaand met dit graafwerk verbonden. Want de Bron is wat inhoud en betekenis geeft aan het leven, zij laat me beseffen hoe innig ik met alles ben verbonden - met jou, met de planten en dieren, de bergen en rivieren. Werkelijk niets bestaat op zichzelf. Bij mij roept dit liefde en zorgzaamheid op voor alles wat leeft.
Ik kan van het graafwerk afdwalen(en doe dat ook zeker regelmatig), maar de Bron roept me steeds weer terug: 'Houdt niet op. Nu niet, nooit niet!' Ik ervaar dat als bemoediging, als troost, als kracht.
Oefening: Neem een week lang elke avond wat tijd om bewust terug te kijken naar moment(en) in de dag waarin je de 'roep' van jouw Bron waarnam - bewust of onbewust. Het kan zijn dat je letterlijk een stem van binnen hoorde, of dat je voelde dat er zich van binnen iets roerde, misschien had je een beeld dat zomaar opkwam... Heb je ernaar geluisterd? Als dit niet zo is, probeer er dan naar te kijken als een situatie die je een volgende keer anders kunt benaderen, en niet als iets waarin je hebt gefaald.
Hoe maakt jouw Bron zich kenbaar?
